မုဆိုးနှင့်ကြက်တူရွေး (The Hunter and the Parrot)

မုဆိုးနှင့်ကြက်တူရွေး

ရှေးရှေးတုန်းက၊ သာသနာတော်ထွန်းကားခါစ အချိန်အခါ၌၊ ကောသလတိုင်း၊ သာဝတ္ထိမြို့အနီးတွင် အလွန်ကြင်နာတတ်သော ဗြာမဏ္ဍလီမည်သော မုဆိုးတစ်ဦး နေထိုင်လေသည်။ သူသည် တောထဲသို့ သားကောင်များ လိုက်ရှာလေ့ရှိသော်လည်း၊ မည်သည့်အခါမျှ အသက်ကို မသတ်ခဲ့။ အကယ်၍ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို တွေ့လျှင်၊ ထိုတိရစ္ဆာန်၏ မိသားစုအပေါ်တွင် မေတ္တာစိတ်ထားလျက်၊ ထိုတိရစ္ဆာန်ကို မသတ်ဘဲ လွှတ်ပေးတတ်သည်။ သို့သော် သူ၏ဘဝသည် ဆင်းရဲတွင်းကပ်လျက်ပင်။ သူ၏ဇနီးနှင့် ကလေးများသည် အစာငတ်မတတ် အနေဆင်းရဲကြရသည်။ တစ်ရက်၊ သူသည် တောထဲသို့ အမဲလိုက်ထွက်ရာတွင်၊ ကြက်တူရွေးတစ်ကောင်ကို တွေ့လေသည်။ ထိုကြက်တူရွေးသည် အလွန်လှပ၍ အဆင်းရောင်စုံ ကင်းလုံသည်။ သူ၏အတွေးထဲတွင်၊ 'ငါ့အိမ်သို့ ဤကြက်တူရွေးကို ခေါ်သွားမည်။ ၎င်း၏အလှကို မြင်လျှင် ငါ၏ဇနီးနှင့် ကလေးများ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရကြလိမ့်မည်' ဟု တွေးမိလေသည်။

သို့ရာတွင်၊ မုဆိုးသည် ကြက်တူရွေးကို ကိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင်၊ ထိုကြက်တူရွေးက အလွန်ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် မိန့်ဆိုလေသည်။ "အို မုဆိုးမင်း၊ ငါ့ကို မသတ်ပါနှင့်။ ငါ့မှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော မိဘနှစ်ပါးရှိသည်။ ငါသည်ပင် သူတို့အတွက် အစာကို ရှာဖွေ ကျွေးမွေးနေရသည်။ ငါ့ကို သတ်လျှင် ငါ့မိဘနှစ်ပါးမှာ အစာငတ်၍ သေကြရလိမ့်မည်။" မုဆိုးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ သူသည် ကြက်တူရွေး၏ မိဘအပေါ် ထားရှိသော သဒ္ဓါတရားကို မြင်၍ မေတ္တာစိတ် ပို၍ပင် ကနျးမာလာလေသည်။

"အို ကြက်တူရွေးမင်း၊ သင်၏စကားသည် ငါ့ကို အလွန်တုန်လှုပ်စေသည်။ သင်၏ မိဘအပေါ် ထားရှိသော သဒ္ဓါတရားကား အလွန်ချီးကျူးဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ငါသည် သင်၏ မိဘနှစ်ပါးကို မည်သည့်အခါမျှ အစာငတ်စေမည် မဟုတ်။ ငါသည် ယခုပင် သင်၏ အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးမည်။" မုဆိုးသည် ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက်၊ ကြက်တူရွေးကို ပခုံးပေါ်တင်၍ ၎င်း၏အိမ်သို့ လိုက်ပို့လေသည်။ ကြက်တူရွေး၏ အိမ်ကား အလွန်မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ရှိလေသည်။

မုဆိုးသည် သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်သွားရာ၊ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲသည်။ သို့ရာတွင် သူကား မည်သည့်အခါမျှ စိတ်မပျက်။ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ၊ သူသည် ကြက်တူရွေး၏ မိဘနှစ်ပါးကို တွေ့လေသည်။ ထိုကြက်တူရွေးမိဘကား အလွန်အိုမင်းနေကြပြီး၊ မျက်စိကန်းလျက်ရှိကြသည်။ သူတို့ကား သားဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြလေသည်။ "အို ငါ့သား၊ ငါ့သား၊ မင်း ပြန်လာပြီလား။" ဟု အော်ဟစ်ကြလေသည်။

မုဆိုးသည် ကြက်တူရွေးကို ထိုနေရာတွင် ချပေးပြီးနောက်၊ မိဘနှစ်ပါးအား ရှိခိုးလေသည်။ "အို တန်ခိုးကြီးသော ဆရာကြီးများ၊ ကျွန်ုပ်သည် အခြားသူများထံမှ အစာကို ရှာဖွေ မရရှိဘဲ၊ မိမိကိုယ်တိုင် ရှာဖွေ ကျွေးမွေးသော ကျွန်ုပ်၏ သားဖြစ်သူကို ကျွန်ုပ်တို့ လာရောက်တွေ့ဆုံရခြင်းကား အလွန်ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ ဖြစ်ရပါသည်။" ဟု မိဘကြက်တူရွေးများက မုဆိုးအား ပြောကြားကြလေသည်။

မုဆိုးသည် ထိုမိဘနှစ်ပါးအား အလွန် မေတ္တာစိတ် ကနျးမာလာလေသည်။ သူကား ထိုနေ့မှစ၍ ကြက်တူရွေး၏ မိဘနှစ်ပါးအား အစာကို အမြဲတမ်း သယ်ဆောင် ကျွေးမွေးလေသည်။ ၎င်း၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများကား အစက မကျေနပ်ကြသော်လည်း၊ မုဆိုးကား မည်သည့်အခါမျှ မည်သည့်အသက်ကိုမျှ မသတ်ဘဲ၊ သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့်သာ နေထိုင်လေသည်။ သို့နှင့် ကာလအတန်ကြာလွန်သောအခါ၊ ဗြာမဏ္ဍလီ မုဆိုးသည် များစွာသော ကုသိုလ် ကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့သောကြောင့်၊ နတ်ပြည်သို့ တက်လှမ်းကာ ကောင်းသောဘဝသို့ ရောက်လေသည်။

ဤဇာတ်တော်ကား ဗြာမဏ္ဍလီ ဘုရားလောင်းသည် မုဆိုးအဖြစ်ကို ရောက်တော်မူ၍၊ ကြက်တူရွေးအဖြစ်ကို ရောက်တော်မူသော သတ္တဝါအား မိဘအပေါ် ထားရှိသော သဒ္ဓါတရားကို မြင်၍၊ မိမိ၏ မေတ္တာစိတ်ကို ပို၍ ပင် ကနျးမာလာစေကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းသောဘဝသို့ ရောက်ရကြောင်းကို ဖော်ပြပါသည်။